Hatırladığımız Kişi Değiliz

Bugün kendimi telefonumun galerisini gezerken yakaladım, sonra albümlerimi, sonra da anı kutumu. Kendimi birden bir cenazede buldum ve cenazesi olan kişi bendim.

İlk adımlarımı attığım ayakkabıyla başlayan bu yolculuğum mezuniyet fotoğraflarım ve üniversiteyi bitireceğimi hatırlamamla bitiyor, ya da tam tersiydi hatırlayamıyorum. Birden kendimi vücudumdan ayrılmış gibi hissediyorum ve artık 3. kişiden kendi hayatıma bakıyorum.

Bu kadar sene nasıl geçmişti ve önceden olduğum kişi nasıl daha zeki, daha komik ve daha... iyiydi?

Değildi.

O zaman bu cenazede bu tabutun içinde kim var? Ben kimin veya neyin yasını tutuyorum? Kendimi soru sorarken buluyorum.

Eğer özlediğim halimi bulup yanına gitsem, ona kendini genel olarak nasıl hissettiğini ya da kendimi eskiyle karşılaştırdığım özelliklerimle alakalı, kendini yeterli hissedip hissetmediğini sorsam benim istediğim cevabı verir miydi?

Yoksa o da mı kendinden emin değildi?

Peki o halde ben tam olarak neyi özlüyorum? Neden hiçbir zaman hissetmediğim bir duyguyu hissetmek için çırpınıyorum? Gerçekten eski halimi mi özlüyorum yoksa o dönemde sahip olduğum, yaşadığım şeyleri mi?

Sanki cevaba yaklaşıyorsun dermişçesine sorularımla beraber tabut kapağı aralanıyor.

Tabuta baktıkça kendimi hayatımda yakın zamanda kapanan kapıları, biten arkadaşlıkları veya ilişkileri düşünürken buluyorum. Acaba tabuttaki onlarla olan ilişkilerim mi?

Bu insanların hayatımda olmadığını hatırlıyorum ancak anılarımda onlarla son bir kez daha karşılaşıyoruz ve tekrar eskisi gibi iyi zaman geçiriyoruz.

Çabuk bitiyor çünkü fark ediyorum ki ne ben aynı insanım ne de bu insanlar artık orada. Hepimiz bir anıdan belki de bir hissiyattan ibaretiz.

Bakıyorum ki özlediğim anılarımda kendimi o kadar farklı şeylere kaptırmışım, o kadar gereksiz şeylere kafa yormuşum ki her şey geçtikten ve zaman bize sinsi oyunlarını oynadıktan sonra orada olmak için debeleniyorum.

Her şeyi hissederek ve içime çekerek tekrar yaşamak için bir şans daha istiyorum.

O şans kaçtı diyorlar ancak ben bunları düşünürken bir anlığına istemsizce de olsa, belki bir kokuyla veya bir şarkıyla kendimi o anda buluyorum.

Bana bir şeyler öğreten, öğretmeyen, sevdiğim veya nefret ettiğim o kişilerle anılarımda buluşuyorum. Bu sefer bende uyandırdıkları duyguları hatırlıyorum ve işte o küçük zaman diliminde kendimi tekrar "canlı" hissediyorum.

Hatıra bitiyor, gerçekliğe dönüyorum. Bir anlamda uyanıyorum ve kendimi cenazemde buluyorum tekrar. Tabut tamamıyla açılmış ve görüyorum ki orada sadece eski ben değil, olabileceğim bütün hallerim ve olacağını düşündüğüm şeyler de orada yatıyor. Eski arkadaşlarım, hislerim, alışkanlıklarım...

Kendime geliyorum ve etrafıma bakıyorum. Tabutun başında 3 yıl önce galerisine giren halim de yas tutuyor, 5 yıl önceki de, 7 yıl önceki de. Anlıyorum ki sorun hiçbir zaman tabutun içindekiler değilmiş ve en iyi halim olduğunu düşündüğüm haller de eskiye aynı özlemi duyuyormuş.

Yani aslında belki de geçmişteki halim daha iyi veya gelişmiş değildi. Onun da hataları vardı veya sıkılıyordu. Komik olmayan şakalar yapıyordu, dersleriyle ilgilenemiyordu veya kafası basmıyordu. Sadece, bunları ben hatırlayamıyorum çünkü fotoğrafları kalan günler ya başarılı olduğum zamanlardan ya da çok güzel günlerin sonrasından.

Anı kutum da tabutun içinde. İçindekilere bakıyorum ve oradaki küçük küçük her şey sadece anılarda kalması gereken günleri hatırlatıyor ve ben artık ne o günlerdeyim ne de o günlerdeki kişiyim. Günün sonunda görüyorum ki aslında bütün detaylarını hatırlayamadığım bir hikayeyi çok seviyormuşum.

O cenazedeki eski hallerim teker teker yok oluyor, bana gelişmem ve yeni insanlar tanımam için yer açıyorlar. Vedalaşıyoruz ama hepimiz biliyoruz ki bir sonraki galeri gezintisinde yine aynı anılarda kaybolmuş şekilde buluşacağız.

Ancak hiçbir zaman hatırladığımız kişi olmayacağız.